Zin en onzin van milieukeurmerken Een studie naar de betekenis van 'groene logo's' en milieukeurmerken op producten, met speciale aandacht voor de kledingsector.

De lijst van binnen- en buitenlandse milieukeurmerken op producten is lang en bepaald niet overzichtelijk. Aanleiding tot de studie waren diverse vragen aan de Wetenschapswinkel Biologie naar het nut en de betekenis ervan. Voor het onderzoek zijn meer dan 40 milieukeurmerken nader bekeken. Er zijn keurmerken, die algemeen erkend en betrouwbaar zijn, zoals het door de Nederlandse overheid ingestelde Milieukeur, en merken waar dit niet voor geldt.
Sommige keurmerken betekenen niets, andere overlappen elkaar. Sommige producten zonder keurmerk zijn minstens even milieuvriendelijk als andere, die met recht een betrouwbaar milieukeurmerk voeren.
In de kledingsector wemelt het van vage milieuclaims en -logo's. Of de informatie op de kledinglabels klopt, is voor de consument nauwelijks te achterhalen. Kleding, die aan zeer hoge milieu-eisen voldoet en het Eko-keurmerk draagt, is niet in gewone kledingzaken te vinden. Anderzijds komt het voor dat kleding aan dezelfde hoge eisen voldoet, maar geen keurmerk heeft wegens de daaraan verbonden kosten.
Een andere branche met veel milieukeurmerken, is de agrarische sector. In het rapport worden acht keurmerken uit deze sector behandeld, die iets zeggen over de milieubelasting. Er bestaan er meer en er komen steeds nieuwe bij.
Geconstateerd wordt, dat de Nederlandse overheid er niet in geslaagd is de wildgroei aan groene logo's en milieuclaims te beteugelen, ondanks het instellen van de MilieuReclameCode en de officiële Milieukeur. Het aantal moet drastisch verminderen en er moet een eenvoudiger systeem voor milieukeurmerken komen. Door de overmaat weet de klant niet welke producten te vertrouwen zijn en bestaat het gevaar dat het overheidskeurmerk, de Milieukeur, niet op waarde wordt geschat.
Consumenten stellen een officieel milieukeurmerk op prijs, maar willen meer informatie over herkomst, samenstelling en milieubelasting. De uit 1993 stammende beleidsvoornemens van de rijksoverheid voor
integrale productinformatie worden veel te lang uitgesteld.
Zolang er nog geen goede alternatieven zijn, moet echter de Milieukeur blijven bestaan. Maar dan moet wel de betekenis duidelijker worden gemaakt, meer productgroepen moeten het keurmerk dragen en producten met het keurmerk moeten verkrijgbaar zijn bij de reguliere verkooppunten. Bovendien verdient het aanbeveling om het BTW-tarief voor minder belastende producten omlaag te brengen.